تبليغاتX
عصر انتظار
انتظار

امام زمان (عج) :

ظهور فرج من موکول به خواست خداوند است .

کسانیکه وقت آن را تعیین می کنند دروغ گویانند .

                                                              « بحار الانوار ج ۱۳ »

هر کاری دلت می خواد آقا بکن

اما از خودت منو جدا نکن

 

گدا امشب آقا بیچاره شده

لباسی رو که دادی پاره شده

 

هر که از درت گدایی می کنه

به خدا کار خدایی می کنه

 

کی می آی به قلب خسته جون بدی

قبر زهرا (س) رو به ما نشون بدی

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم خرداد 1387ساعت 10:2  توسط زهرا فتحعلی | 

   ای به خاک آرمیده افلاکی!

                    شهادتت، به حق شهادت می دهد

                و رفتنت، رفته ها را به یادها می آورد.

     خفتنت در خاک تیره، خفتگان تیره روز را بیدار می کند.

           مزار پنهانت، پنهان ها را آشکار می کند.

        گریه هایت، از خنده های ناحق پرده بر می دارد.

    ایام فاطمیه، دلهای عاشق و بی قرار، سرود غم می خواند

                     و منظومه اندوه می سراید.

      فاطمیه، فصل و موسم تجدید داغهای علی(ع) است.

            در سوگ زهرا(س) آسمان دل ما ابری

                 و هوای چشمانمان بارانی است.

           شیعه امروز در فاطمیه ای به وسعت ایران،

       سر بر شانه مظلومیت می گذارد و اشک می ریزد.

                            ایام فاطمیه

                                     فهرست غم

                                                  سند مظلومیت

                        و ادعا نامه شیعه است.

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387ساعت 13:53  توسط زهرا فتحعلی | 

 

  

 

بر حاشیه برگ شقایق بنویسید

 

گل تاب فشار در و دیوار ندارد

 

فرارسیدن ایام سوگواری بانوی دوعالم

 

حضرت فاطمه زهرا (س)

 

به پیشگاه فرزندش آقا امام زمان (عج) و تمامی شیعیان جهان

تسلیت عرض می نماییم  

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 16:6  توسط زهرا فتحعلی | 

 

باز هم غروب شد نیامدی

 

سلام آقا جونم

بازم جمعه اومد،

آقا نااميدي سخته. فراق بسه.

 

 آقا جونم از من مرا جدا كن و از خود جدا نكن.

آقا ترسم از اين نيست كه تو عذابم بدهي

 

 

 ترسم از اينكه تو برام گريه كني.

آقا هميشه به خودم مي گفتم كه آقا دوسم داره ،

 

آقام رهام نمي كنه .

 

اما آقا ....... .

 آقا فردا جمعه است... .

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 20:3  توسط زهرا فتحعلی | 

زمان زمان عجیبی است یار ما به کجاست

دهد  گواه  دل  من  امام  ما  تنهاست

 

 

زمان زمان نفاق و خیانت و پستی است

اگر چه عصر ظهور محبت مولاست

 

 

زهر زمان که گذشته وظیفه مشکلتر

ولایت است غریب و غریبی اش پیداست

 

 

هر آنچه می گذرد حفظ دین به خون دل است

 

شهادت است که راه نجات از این غوغاست

 

 

دعا کنید بیاید امام و صاحب ما

 

هر آنکه گشت غلامش همیشه پا بر جاست

 

 

بیا و باز کن این در که سخت محتاجیم

 

ببین هنوز دل ما شکسته زهراست

 

 

در امتحان ولایت مرا قبول نما

 

شفاعت تو ز شیعه در این زمان زیباست

 

.......... ولی نازنین صبر اندازه دارد ..........

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 19:44  توسط زهرا فتحعلی | 

یک روز به هیئت سحر می آید

 

با سوز دل و دیده ی تر می آید

 

یک روز به انتقام هفتاد و دو شمس

 

با سیصد و سیزده قمر می آید

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 19:31  توسط زهرا فتحعلی | 

مولاي بي دلان بيا 
 

بيا وخوابهاي خوب را تعبير

 

 و با دستان پر مهرت قطرات اشك فراق  را از گونه هايمان بزدا


 يوسف فاطمه بيا


بيا و ديدگان را با ظهورت مزين كن

 

و درياي محبت را بر دل مشتاقان جاري كن .

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 12:14  توسط زهرا فتحعلی | 

       

 بینوایم،نوای من،مهدی است            دردمندم،دوای من،مهدی است

                     

                       من غریبم در این زمان،ولی                        

 مونس و آشنای من،مهدی است

             

      گر چه از داغ هجر می سوزم        

   راضیم،چون شفای من مهدی است

 

      گه به یادش ز خواب برخیزم         

نیمۀ شب دعای من،مهدی است

 

من نخواهم بهشت،بی مهدی  

جنّت با صفای من، مهدی است

 

   در دم مرگ بــــــا ولایِِِِِِِِِِِِِت او        

آخرین حرف نای من ،مهدی است

 

           چون قیامت ز خاک برخیزم           

اندر آنجا ندای من،مهدی است

 

       آن که در روز حشر می بخشد       

  از عنایت خطای من،مهدی است

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387ساعت 14:20  توسط زهرا فتحعلی | 

 

تقویم انتظار را ورق زدم

 

چه جمعه ها که یک به یک مرور شد

 

 نیامدی

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387ساعت 14:34  توسط زهرا فتحعلی | 

من محرم راز دل طوفانی خویشم

خجسته میلاد باسعادت فرشته پاکدامنی

و

پرستار بزرگ مکتب شهادت

حضرت زینب (س)

 

بر همگان مبارک باد

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 14:11  توسط زهرا فتحعلی | 

 تقویم انتظار

 

همه فصل ها از عطر بهارى مهدى علیه السلام متبرك است.

 

نوروز منتظران روزى است كه از شب ظهور آغاز مى شود.

 

انتظار، فاصله اى است میان دو جمعه: جمعه ولادت و جمعه ظهور.

 

بهار، همه طراوتش را مدیون یك گل است: گل زیباى نرگس.

اگر سختى زمستان غیبت نبود، شوق آمدن بهار عدالت معنا نداشت.

 

خانه تكانى، رسم قدیمى همه منتظران بهار است.

خانه تكانى دل ها را فراموش نكنیم.

 

بهترین هدیه اى كه مى توان براى گلدان شكسته قلب منتظران خرید،

یك شاخه گل نرگس است.

 

جمعه ها كافى نیست،

هر روز سهمى را به امام زمان علیه السلام اختصاص بدهیم.

 

منتظران واقعى به اشك و آه و دعا اكتفا نمى كنند.

 

كم لطفى مهمان است بر سر سفره بنشیند

و صاحبخانه را نشناسد،

 حتى اگر او را نبیند.

 

امام زمان علیه السلام بیشتر از آن به گردن شیعه حق دارند

كه فقط نیمه هاى شعبان و جمعه ها به یادشان بیفتیم.

 

اگر خورشید از چشم ما پنهان مانده است، تقصیر ابرها نیست،

 چشمان ما باران نخورده است.

 

حتى اگر امام از چشم ما غایب باشد،

باز هم ما از چشم او غایب نیستیم.

 

اى كاش روزهاى «غفلت» ما از شب هاى «غیبت» او طولانى تر نبود.

 

مبادا فقط وقتى همه درها به رویمان بسته شد،

درب خانه امام زمان علیه السلام را بزنیم.

 

مكه با همه «صفا»یى كه دارد،

بى گل روى مهدى علیه السلام بى«صفا» است.

 

هر دستى در آرزوى بوسیدن حجرالاسود است،

 

حجرالاسود در آرزوى بوسیدن دست مهدى علیه السلام است.

 

منتظرتر از امام زمان علیه السلام سراغ داریم؟

 1168 سال در انتظار!

 

دلنشین ترین اشعار در دیوان انتظار،

 سروده دل سپرده ترین شاعران است،

 

آنها كه دل به حضرت مهدى علیه السلام سپرده اند.

نماز هیچ مأمومى بى امام اقامه نمى شود،

 

 ما چند ركعت را به امام خویش اقتدا كرده ایم؟

دیر و زودش مصلحت است،

 

 امّا هیچ عریضه اى بى جواب نمى ماند.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 14:2  توسط زهرا فتحعلی | 

خدایا حرفی برای گفتن ندارم!

 

وقتی خداوند خودش می فرماید:

کسی که عاشقم شدعاشقش می شوم

و کسی که عاشقش شدم به شهادت میرسانم.

دیگر چه سخنی در برابر این عاشقان حق.......از سوی ما!

 

دفاع مقدس تمام شد اما غم عزیزان از دست رفته مان نیست.

بلکه غم.غم ماندن است و غم فاسد شدن.

 

غم شهید نشدن است و غم شرم...........

و ترس . ترس از راه غیر خدا رفتن............

 

ولی با استعانت از خود شهدا

می توان امیدوار بود که از خواب غفلت بیدار شویم 

  

آری 

چگونه زندگی کردن 

و چگونه مردن را خود شهدا به ما آموختند


 

 و ندا دهیم:

 

تو که آهسته می خوانی قنوت گریه هایت را

 

میان ربنای سبز دستانت دعایم کن

 

 چه انتظار عجيبي ....!            تو بين منتظران هم

 

       عزيز من چه غريبي               عجيب تر كه چه آسان

 

 

نبودنت شده عادت

 

چه كودكانه سپرديم                  دل به بازي قسمت

 

 چه بيخيال نشستيم !

 

 چه كوششي ، چه وفايي ...؟!

 

 

فقط نشسته و گفتيم :

 

 

خدا كند كه بيایي

 

در زمان غیبت منتظر واقعی به کسی  گفته می شود که

منتظر شهادت باشد .

( ان شاء الله شهادت در رکاب آقامون )

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 12:51  توسط زهرا فتحعلی | 

                         

                        تنهائي ام را با تو قسمت مي کنم ،

                                سهم کمي نيست … پذيرايم باش !                 

                

                 توئي که در تنهايي بي کرانم سهمي داري ،

                                            بگذار برايت بگويم …

                                     

                                       بگذار حرف بزنم،

                

               مدتهاست که حرفهايم در گلو خشک مي شود

                                     و سر به سخن باز نمي کنند.

                                    

                                       مدتهاست در رنجم.

                        

                        رنجي را که ديگران مي کشند مي بينم

                                   و رنج خودم را مي چشم.

                                                    اما …

                                    

                                     حالا مي خواهم بگويم،

                                               

                                                  تو بمان،

                                            تو بشنو که چه مي گويم…

                                            تو مخاطب حرفهايم باش.

              

                    دلم مي خواست سهمي از دلت نصيبم شود !!!

                          اما سهم من ! تنها سکوت شد !

                                سکوتي ژرف که سخن ها دارد.

                                               و سکوت من …

                         

                        تو معناي سکوتم را مي دانستي .

                                              اما من …. نه !

                                  

                                 دلم بي صدا فرياد مي زد،

                                                 تو مي شنيدي …

                                    

                                      دلم روياها داشت …..

                                     

                                      و هنوز هم روياها دارد …


               در دل آسمان نقش نگاه نديده ات را بارها کشيده ام.

                                

                                 با دريا از تو سخن ها گفته ام

                

                   و او هم با موجهايش با من سخن ها مي گويد،

از تو …


                                           به نسيم گفته ام

             حرفهاي يواشکي دلم را به تو برساند … رساند ؟

                         

                  به کبوتر گفته ام وقتي دور حرم مي چرخد

                                      

                                 براي دل من هم دعا کند

                             و براي آمدن تو که براي همه عزيزي

                                                         

                                       

                                     به گلها گفته ام

                         

                          گلبرگهايشان را به من قرض بدهند

                                 براي نامه نگاري لازمشان دارم

                

                به بلبل ها گفته ام نواي تو را برايم زمزمه کنند …

                             مي دانم فراموششان نمي شود !         

                                             دلتنگت هستم ...

                         احساس نجيبم هنوز هم خجالتي است،

                   

               هنوز هم خودش را پشت ديوار سکوت قايم مي کند

                                

                                  تا مبادا چشمانت را ببيند.

                                    

                                   و نگاهت را، که هنوز نديده است …

                                     توئي که هنوز نمي شناسمت !

                     هنوز فرسنگ ها راه تا رسيدن به تو پيش روي دارم …

                                        

                                          کاش تو بيائي …

                                    من که نمي توانم به تو برسم .

                             

                    تو بيا و دستانم را مهربانانه بگير و با خود ببر …

                                         منتظرم … منتظر آمدنت …

        شايد قاصدک خوش خبري از کوي تو برايم خبرها بياورد.

                                    

                         شايد بگويد آمدنت نزديک است …

                          

                                                  

هر روز صبح طلوع آفتاب را سلامي دوباره مي دهم

                                        به اميدي که صدايم به تو برسد …

                

                  هر روز آسمان را با شوق پريدن با تو مي بينم …

                                              و هر روز يادت با من است …


                           شايد اين بار حرفهايم را بخواني …

شايد اين بار جوابي براي همه حرفهاي نزده ام داشته باشي

                                                       که بي قرارم !

                                                          بي قرار تو !

                   

                       تويي که مي گويند روزي خواهي آمد

                              

                                تويي که با خود آرامش خواهي آورد …

 

                                        براي همه دلهاي بي قرار .


                 

                

               براي آمدنت چشمهايم را هر روز روشن مي کنم

                     

                     و بر آستان حرم مطهر عشق مي گذارمشان

                                 و نام زيباي تو را تکرار مي کنم …

                                                  

                                                        مي ترسم !!!

                             مبادا شمع چشم هايم خاموش شوند

                                             

                                          و تو نيامده باشي ….

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 13:2  توسط زهرا فتحعلی | 

به نام آن كه انسان را مسافر كاروان انتظار گردانيد

 

سلام اى گل نرگس،

اى كه شيرين ترين انتظار، انتظار توست

 

و بهترين منتظر، منتظر توست

 

مى توانم در يك كلمه پر معنا بگويم:

گر عشقى هست و عاشقى

نام تو معشوق و من عاشق و شيفته توأم

 

در انتظارت مى مانم

خدا كند كه بيايى